دکتر منصور جمالی زواره استاد گروه پاتولوژی دانشگاه در نشست در سایهسار اندیشه بزرگان تأکید کرد اگر کسی در زندگی عاشق نباشد، گوهر بنیادین انسانیت را از دست داده است
نخستین جلسه از سلسلهنشستهای ادبی‑فلسفی «در سایهسار اندیشهی بزرگان»، یکشنبه ۲۱ تیرماه ۱۴۰۵، با موضوع « مفهوم عشق در اندیشهی ابنسینا» در مهدی کلینیک برگزار شد. در این نشست دکتر جمالی زواره عشق را گوهرِ گمشدهٔ زندگی مدرن خواند و با اشاره به ۷۰ سال تجربهٔ عاشقی، گفت: ارزشمندترین عشق، عشقی است که به گرهگشایی از کارِ خلق بینجامد و پیشنهاد داد که پزشکی با سعدیخوانی پیوند بخورد.
به گزارش روابط عمومی دفتر ارتباط با دانش آموختگان این نشست با حضور دکتر سیدمنصور گتمیری رئیس دفتر ارتباط با دانشآموختگان، دکتر کرمالله طولابی استاد دپارتمان لاپاراسکوپی دانشگاه علوم پزشکی تهران، دکتر علی مخبر عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در دپارتمان روماتولوژی و phD فلسفه، دکتر حسن آقاجانی رییس دپارتمان بیماریهای قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تهران و جمعی دیگر از اساتید صاحبنظر در حوزههای فلسفه و ادبیات برگزار شد.
در این جلسه، دکتر منصور جمالی زواره با نگاهی شهودی و تجربی به واکاوی مفهوم عشق پرداخت و اظهار داشت: داستانهایی که بزرگانی چون مولانا، حافظ و بهخصوص سعدی در مورد عشق پرداختهاند، چنان ابعاد پیچیده و ژرفی دارد که پس از هفتاد سال تجربه و عاشقی، همچنان باید اذعان و اقرار کرد که حقیقت نهایی آن فراتر از درک و تبیین کلامی ماست.
وی دلیل این پیچیدگی را گرهخوردن مفهوم عشق با میزان گذشت انسانها دانست و افزود: هرچه ظرفیت گذشت در وجود آدمی فراتر رود، مرتبه عاشقی او نیز عمیقتر میشود تا جایی که این محبت و پیوند، کل هستی، جامعه، مردم، درختان و حتی حشرات را در بر میگیرد. چرا که بر اساس حکمت الهی، هیچ جزئی در نظام آفرینش بیفایده خلق نشده و تمام این زنجیره خلقت برای یک غایت بزرگ یعنی رشد دل است، نه صرفاً رشد مغز.
این استاد پیشکسوت با تفکیک میان ساحت دل و مغز یادآور شد که اگرچه میتوان رشد مغزی را به دست دل سپرد و با ابزارهای عقلانی مواجه شد، اما آنجا که پای دل به میان میآید، محاسبات عقلانی کنار میروند. وی تصریح کرد: در این سن به این نتیجه قطعی رسیدهام که اگر کسی در زندگی عاشق نباشد، گوهر بنیادین انسانیت را از دست داده است. وی جلوه بارز این روحیه را در کادر درمان، عشق به خدمترسانی به مردم دانست و گفت: ارزشمندترین حالت این است که اساتید و پزشکان، صبحگاهان پس از ارتباط با حضرت حق، تمام دغدغهشان کاهش دردی از دردهای پزشکی، مالی یا اجتماعی مردم باشد.
دکتر جمالی زواره در بخش دیگری از سخنان خود با تأکید بر لزوم پیوند نظام سلامت با ادبیات کلاسیک، خواهان راهاندازی کرسیهای سعدیخوانی در دانشگاه علوم پزشکی تهران شد و افزود: به عنوان یک نظر شخصی معتقدم کسی که بوستان سعدی را به درستی نخوانده و درک نکرده باشد، نه در حرفه خود و نه در مسیر زندگی به موفقیت کامل دست نخواهد یافت.
وی با اشاره به سیر زندگی شخصی خود تشریح کرد: به خاطر عشق وافر به ادبیات، ابتدا وارد دانشکده ادبیات شدم، اما در ادامه به خاطر رویای صادقه و توصیه مادرم، دگر بار در کنکور شرکت کرده و وارد رشته پزشکی شدم.
دکتر جمالی زواره در پایان خاطرنشان کرد که ملاک اصلی در زندگی، جریان داشتن روحیه عاشقی است و چندان توفیری ندارد که متعلق این عشق چه باشد؛ بلکه مسأله کلیدی این است که خود را به سطحی برسانیم که خروجی و دستاورد این عشق، گرهگشایی و خدمت به خلق خدا باشد، چرا که عشقی که تنها به خودخواهی فردی ختم شود، دستاورد چندانی به همراه نخواهد داشت.
نظر دهید